Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα κουτάλι. Καμπυλώδες και με ρομαντική κυρτοσύνη. Τσαλαβουτούσε μέσα σε μέλια, μαρμελάδες και σούπες. Βουτούσε στη ζάχαρη και στο καυτό νερό. Στριβογύριζε μέσα σε ποτήρια. Χωνόταν από στόμα σε στόμα με αγνές χορταστικές προθέσεις. Ζούσε στον κόσμο του. Και πίστευε ότι όλα στη ζωή έχουν στογγυλάδες. Δεν είχε γνωρίσει ποτέ του γωνίες και αγωνίες.

Μέχρι που μια μέρα, μέσα σε μια μακαρονάδα γνώρισε ένα πιρούνι. Αιχμηρό και πολύ διαφορετικό από εκείνο. Κι έπρεπε να συνεργαστούν, λέει. Δεν ήξερε ακριβώς πώς θα χρησιμοποιηθούν οι καμπύλες του, αλλά δεν είχε κι άλλη επιλογή. Βρέθηκε στα χέρια μιας κυρίας και το πιρούνι άρχισε να στριφογυρίζει τα κοφτερά δόντια του στο βαθουλωτό του μέταλλο, όσο τα μακαρόνια τυλίγονταν γύρω του. Αυτή τη φορά το πιρούνι μπήκε στο στόμα της κυρίας. Το κουτάλι έπαιζε συνοδευτικό ρόλο. Βοηθητικό. Και του κακοφάνηκε. Ένιωσε ανεπαρκές. Ήταν εμφανές. Η κυρία θα μπορούσε να απολαύσει τα ζυμαρικά της και χωρίς κουτάλι.

Υπήρχε τελικά κι άλλος κόσμος, χωρίς καμπύλες. Με σουβλερά, μακριά δόντια που τρυπάνε. Τρυπάνε τα πάντα. Κρέατα, φρούτα, μαρούλια, ψυχές, καρδιές.

Όταν το βράδυ, αργά πια, επέστρεψε φρεσκοπλυμμένο και καθαρό στο συρτάρι με τα άλλα κουτάλια, συνειδητοποίησε ότι στο μυαλό της ακόμα ένιωθε τις κοφτερές του άκρες να γρατζουνάνε το μέσα του. Μέχρι να αποκοιμηθεί σκεφτόταν το πιρούνι. Και το πρωί, έτσι πάνω πάνω που ήταν, πάνω στα άλλα κουτάλια, προσπάθησε για πρώτη φορά να κοιτάξει τι υπάρχει πίσω από τα τοιχώματα της θήκης που κοιμάται. Και στα γρήγορα, με την άκρη του ματιού της, το είδε. Μάλιστα υπήρχε μια στοίβα από δαύτα. Πολλά κοφτερά δόντια μαζεμένα. Άραγε, θα το αναγνωρίσει όταν το ξαναδεί;

Στα γρήγορα συνειδητοποίησε ότι δεξιά του υπήρχαν πιρούνια. Κι αριστερά μαχαίρια. Συνειδητοποίησε ότι εδώ τα πράγματα γίνονται πιο επικίνδυνα, όταν ένα από αυτά το στραβοκοίταξε, έτοιμο για τσαμπουκά. Γύρισε τη στρογγυλεμένη του πλάτη ήρεμα και συνέχισε να ψάχνει το πιρούνι με το οποίο έσμιξε χθες βράδυ μέσα σε μια μακαρονάδα.

Πέρασαν ώρες. Πέρασαν μέρες. Η διαφορετικότητά του είχε καρφωθεί στο μυαλό της. Προσεύχονταν κάτι να γίνει και να συναντηθούν ξανά. Παρακαλούσε για μια μακαρονάδα. Αλλά δυστυχώς, άλλα κουτάλια ξεπηδούσαν κι έπαιρναν τη θέση της. Ίσως, και άλλα πιρούνια τελικά. Και δεν ήθελε να τριφτεί πάνω της άλλο πιρούνι. Ήθελε αυτό το συγκεκριμένο.

Μέχρι που μια μέρα, αρκετή ώρα αφότου σταμάτησε ο θόρυβος από το πλυντήριο πιάτων, προσγειώθηκε πάνω της, από ένα λάθος, το πιρούνι των ονείρων της. Χωρίς αυτή τη φορά να είναι βουτηγμένη σε σάλτσες και υδατάνθρακες. Πεντακάθαροι και γυαλιστεροί και οι δύο. Τη μέρα του ρεπό τους. Η επαφή τους έκανε έναν μεταλλικό θόρυβο. Ντιν. Ανατρίχιασε.

-Ακόμα έχω τις γρατζουνιές σου.

-Με συγχωρείς δεν το ήθελα. Μερικές φορές δεν μπορώ να ελέγχω τα δόντια μου. Και κάποιες άλλες η κυρία έχει νεύρα και κάνει λίγο άγαρμπες κινήσεις.

-Άφησαν σημάδι.

-Δεν πειράζει.

-Πειράζει. Δεν είμαι τόσο γυαλιστερή και όμορφη όπως πριν. Έχω ατέλειες.

-Ναι, αλλά αυτές οι ατέλειες ήταν η αιτία να σε αναγνωρίσω και να σε ξεχωρίσω ανάμεσα στα άλλα κουτάλια. Έμοιαζαν όλα ίδια, ενώ εσύ διαφέρεις.

-Αλήθεια;

-Αλήθεια. Αλήθεια, εσύ πώς με αναγνώρισες;

-Από τον ήχο σου, από την αίσθηση που ένιωσα όταν έπεσες πάνω μου. Στα δικά μου μάτια διαφέρεις και χωρίς ατέλειες. Δεν χρειάζομαι τις ατέλειες για να σε αναγνωρίσω. Σε νιώθω.

Είπε και κοιμήθηκε γλυκά, όταν διορθώθηκε το λάθος. Όταν τον μετέφεραν ξανά στη σωστή του θέση μαζί με τα άλλα πιρούνια. Όταν τον ξαναπήραν μακριά της.

-Ε, Μήτσο, τι έγινε, πού γύριζες τόση ώρα;

-Στα κουτάλια φίλε. Ξαπλωμένος ανάμεσα σε καμπύλες.

-Και; Παίχτηκε καμιά φασούλα;

-Άλλο ένα θύμα της μακαρονάδας, φίλε, που αναζητά απεγνωσμένα ποιος της έκανε τις  γρατζουνιές. Και περιμένει… Το ιδανικό πιρούνι που θα την πάρει μακριά, στα παλάτια της ευτυχίας. Τον πρίγκιπα που θα σταματήσει να την καρφώνει γιατί εκείνη κατάφερε να εξημερώσει και να λειάνει τις γωνίες του. Αλλά αυτό που δεν καταλαβαίνουν ποτέ, ρε φίλε, είναι ότι εγώ χωρίς κοφτερές άκρες θα είμαι πια άχρηστο. Και αυτό θα με κάνει δυστυχισμένο.

Ξένια Ιωάννου
Artwork by Aspasia

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...